Nowa zdolność do wskazywania źródeł szybkich błysków radiowych umieszcza jeden z ostatnich błysków w zaskakującym miejscu. Astronom Calvin Leung zeszłego lata analizował dane z nowo oddanego do użytku radioteleskopu, aby precyzyjnie określić pochodzenie powtarzających się rozbłysków intensywnych fal radiowych – tak zwanych szybkich błysków radiowych (FRB) – pochodzących gdzieś z konstelacji Małej Niedźwiedzicy. Leung ma […]
Międzynarodowy zespół naukowców odkrył superziemię, która umożliwi astronomom przetestowanie nowych hipotez w poszukiwaniu życia we Wszechświecie. Trzydzieści lat po odkryciu pierwszej egzoplanety wykryliśmy ich ponad 7000 w naszej Galaktyce. Ale wciąż są miliardy do odkrycia! W tym samym czasie egzoplanetolodzy zaczęli interesować się ich charakterystyką w celu znalezienia życia w innych częściach Wszechświata. Jest to
Wieloletnia analiza obserwacji supermasywnej czarnej dziury M87* za pomocą EHT w połączeniu z innymi symulacjami zapewnia bardziej kompleksowe zrozumienie jej środowiska. Wykorzystując obserwacje z 2017 i 2018 roku, współpraca Teleskopu Horyzontu Zdarzeń (EHT) pogłębiła nasze zrozumienie supermasywnej czarnej dziury w centrum Messier 87 (M87*). Badania te stanowią znaczący krok w kierunku wieloletniej analizy, w celu
Astronomowie być może odkryli niewielką gwiazdę pędzącą z ogromną prędkością przez środek naszej Galaktyki z planetą na pokładzie. Jeżeli zostanie to potwierdzone, para ta ustanowi nowy rekord dla najszybciej poruszającego się układu egzoplanet, prawie dwukrotnie przekraczającego prędkość naszego Układu Słonecznego w Drodze Mlecznej. Uważa się, że ten układ planetarny porusza się z prędkością co najmniej
Naukowcy scharakteryzowali osobliwy sygnał przejściowy sondy Einsteina EP240408a. Wysoce energetyczne eksplozje na niebie są powszechnie przypisywane rozbłyskom gamma. Obecnie rozumiemy, że rozbłyski te powstają w wyniku połączenia się dwóch gwiazd neutronowych lub zapadnięcia się masywnej gwiazdy. W tych scenariuszach powstaje nowo narodzona czarna dziura, która emituje strumień poruszający się z prędkością bliską prędkości światła. Gdy
HH 30 jest dyskiem protoplanetarnym otoczonym strumieniami i wiatrem dyskowym, znajdującym się w ciemnym obłoku LDN 1551 w Obłoku Molekularnym w Byku. Obiekty Herbiga-Haro o małe mgławice znajdujące się w regionach gwiazdotwórczych, oznaczające miejsca, w których gaz wypływający z młodych gwiazd jest podgrzewany do luminescencji przez fale uderzeniowe. HH 30 jest przykładem miejsca, w którym
Euclid, detektyw ds. mrocznego Wszechświata Europejskiej Agencji Kosmicznej, dokonał zdumiewającego odkrycia – na naszym kosmicznym podwórku. 1 lipca 2023 roku Euclid wyruszył w sześcioletnią misję eksploracji ciemnego Wszechświata. Zanim statek kosmiczny mógł rozpocząć badanie, zespół naukowców i inżynierów na Ziemi musiał upewnić się, że wszystko działa poprawnie. Podczas tej fazy testowej, we wrześniu 2023 roku,
Międzynarodowy zespół naukowców poczynił znaczące postępy w badaniach obserwacyjnych metamorficznej supernowej SN 2014C. Ich praca zapewnia kluczowy wgląd w mechanizmy eksplozji tego rzadkiego typu supernowej i końcowe etapy ewolucji jej gwiazdy macierzystej. Wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie The Astrophysical Journal. SN 2014C to dobrze znana supernowa, która przeszła niezwykłą transformację w swojej klasyfikacji widmowej, ewoluując
Gwiazda eksplodowała, emitując impuls promieniowania rentgenowskiego i ultrafioletowego, który po 350 latach rozświetlił materię międzygwiazdową. Pewnego razu jądro masywnej gwiazdy zapadło się, tworząc falę uderzeniową, która wybuchła na zewnątrz, rozrywając gwiazdę na strzępy. Gdy fala uderzeniowa dotarła do powierzchni gwiazdy, przebiła ją na wylot, generując krótki, intensywny impuls promieniowania rentgenowskiego i ultrafioletowego, który rozproszył się
Nowa metoda wykorzystuje dekady danych do poznania trójwymiarowej struktury obłoków molekularnych, miejsca narodzin gwiazd, w centrum Drogi Mlecznej. Naukowcy z Uniwersytetu Connecticut stworzyli pierwsze trójwymiarowe mapy obłoków gazu tworzącego gwiazdy w jednym z najbardziej ekstremalnych środowisk w naszej Galaktyce i zbadali poprzednie rozbłyski supermasywnej czarnej dziury Sagittarius A* (Sgr A). Centrum Drogi Mlecznej to ekstremalne
