Od dekad standardowy obraz mówi, że w centrum Drogi Mlecznej znajduje się supermasywna czarna dziura Sagittarius A*, o masie około 4 milionów Słońc, odpowiedzialna za ruch gwiazd gromady S. Nowe badanie opublikowane w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society proponuje jednak alternatywę: supermasywny, zwarty obiekt złożony z fermionowej ciemnej materii, tworzący gęste jądro i […]
Natura odkrywa karty: Rozwiązanie zagadki z okładki Od momentu, gdy Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST) przesłał pierwsze zdjęcia głębokiego kosmosu, astronomowie drapali się po głowach, patrząc na setki niewyjaśnionych obiektów. Wyglądały jak małe czerwone kropki (Little Red Dots – LRDs). Były zbyt czerwone jak na zwykłe galaktyki, zbyt jasne jak na swój wiek i zbyt
Najnowsze dane z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba (JWST) przynoszą przełom w badaniach wczesnego Wszechświata. Astronomowie potwierdzili istnienie gwałtownie rosnącej supermasywnej czarnej dziury w obiekcie CANUCS-LRD-z8.6, istniejącym zaledwie 570 milionów lat po Wielkim Wybuchu. To odkrycie rzuca nowe światło na tajemniczą populację tzw. „Małych Czerwonych Kropek” (Little Red Dots), które od miesięcy intrygują naukowców. Tajemnica Małych
Międzynarodowy zespół astronomów odkrył, że supermasywna czarna dziura w centrum galaktyki Cyrkla jest karmiona przez dwa spiralne ramiona gazu. Większość materii nie trafia jednak do wnętrza czarnej dziury — zostaje wyrzucona z powrotem w kosmos, zanim przekroczy punkt bez powrotu. Nowe badania prowadzone przez międzynarodowy zespół naukowców pod kierunkiem Wouta Goesaerta z Uniwersytetu w Lejdzie
Odkrycia astronomów pokazują, że masywne gwiazdy mogą rosnąć dzięki strumieniom gazu zasilającym je z kosmicznych odległości, a nie – jak sądzono – przez ogromne dyski materii. Rozmiar naszego Wszechświata i znajdujących się w nim ciał niebieskich jest niepojęty dla nas, zwykłych ludzi. Słońce ma masę ponad 330 000 razy większą od masy Ziemi, a jednak
Najnowsze obserwacje teleskopu XRISM ujawniły dynamiczny, gorący gaz krążący wokół czarnej dziury, nawet gdy jej jasność była wyjątkowo niska. To pierwsze tak szczegółowe spojrzenie na słabo świecący układ podwójny i jego niezwykłą aktywność. W skład XRISM wchodzi Resolve, najnowocześniejszy spektrometr miękkiego promieniowania rentgenowskiego, zdolny do pomiaru energii promieniowania rentgenowskiego z niespotykaną dotąd precyzją. Krótko po
Tajemnica fal grawitacyjnych znów się pogłębia – naukowcy odkryli, że w zderzeniu dwóch czarnych dziur GW190814 mogła uczestniczyć ukryta w tle trzecia siła: supermasywna czarna dziura. To pierwsze dowody sugerujące, że podwójne czarne dziury mogą tworzyć się i łączyć nie w izolacji, lecz w otoczeniu jeszcze potężniejszych kosmicznych olbrzymów. Już same czarne dziury w układzie
W przeciwieństwie do stale aktywnych galaktyk, czarne dziury zazwyczaj pozostają w stanie uśpienia i ujawniają swoją obecność tylko wtedy, gdy zdarzy się im pochłonąć napotkaną gwiazdę. W przeciwieństwie do aktywnych galaktyk, które nieustannie przyciągają otaczającą je materię, czarne dziury pozostają w stanie uśpienia, budząc się na krótko, aby pochłonąć przelatującą w ich pobliżu gwiazdę. Astronomowie
Oddziaływania między plazmą a polami magnetycznymi mogą prowadzić do powstania układów słonecznych. Zamiast burzy w imbryku, wyobraźmy sobie kosmos w pojemniku. Naukowcy przeprowadzili eksperymenty w wykorzystaniem zagnieżdżonych, wirujących cylindrów, aby potwierdzić, że nierównomierne drgania w pierścieniu z przewodzącego elektryczność płynu, takiego jak ciekły metal lub plazma, powodują, że cząsteczki wewnątrz pierścienia dryfują do wewnątrz. Ponieważ
Astronomowie rozwiązują zagadkę powstawania masywnych gwiazd przy użyciu międzygwiazdowego amoniaku. Korzystając z National Radio Astronomy Observatory, astronomowie po raz pierwszy ujawnili ogromny przepływ gazu w pobliżu powstającej masywnej gwiazdy, który umożliwia jej szybki wzrost. Obserwując młodą gwiazdę HW2 w Cefeuszu A, znajdującą się 2300 lat świetlnych od Ziemi, naukowcy rozwinęli strukturę i dynamikę dysku akrecyjnego
